Architecture Framework from The Open Group (TOGAF)

I studied TOGAF for the last four months. After training in April and May 2017, and a lot of study, I did the exam and was certified at level 2, with a score of 88,5%. During my studies I have made a summary of the basic concepts based on the study guide. And I have made some summaries per ADM phase: the objectives, the chapters, the deliverables, the steps in phase A, B, C, D, E and F and the steps in phases P, G, H and RM. I have retyped the table of contents, summarized chapter 23 the architecture principles  and made overviews of all figures and all figures very small.

And I made my own overview, not following a TOGAF scheme, but sort of an onion scheme of the organization and the deliverables per layer.

TOGAF

TOGAF is a good piece of work. A lot of cross-references are made how the different concepts relate to each other. Sometimes the method is too elaborate in describing every detailed step, like the step “schedule meeting”. The business-part makes it sometimes difficult, because it is the thing that manages the architecture, whereas at the same time the architecture development wants to change it. All this together makes it a lot and difficult to come to grips with the standard.

TOGAF is 70% process. The content model part IV is where you really learn something about how to design an architecture. Summaries of the contentmodel and the artifacts are helas missing in this post.

TOGAF is very top-down, whereby there seems nothing left for the application-design to do. The flebility is in using the method itself, in defining the iterations any way you deem necessary.

Architecture versus application design

Where stops architecture development and begins application design? It seems like TOGAF does not make the distinction; the method can be applied to architecture and application design. While modelling an IT-problem the granularity of the requirements and of the solutions need to match.

What are architecture requirements and how are they related to business requirements? At first I thought architecture requirements were a subset of or were derived from business requirements. But it is the other way around: business requirements are a subset of architecture requirements, next to data-, application- and technology-requirements.

In what detail do you document the architecture requirements? Intuitively I expect an architecture to be more global, about how systems work together. TOGAF does not say anything about the detail needed; it seems like all requirements are architecture requirements and need to be documented. My interpretation would be: architecture requirements need to be documented to the level they influence the architecture, to the level the architect deems necessary.

Zachman is clearer in this aspect. The basic idea is that you reificate from the conceptual level to the concrete level; from the business-idea to working code. And in between there is a level where the architect is responsible.

Covey, De zeven eigenschappen van effectief leiderschap

7 Eigenschappen
Het doel van Covey in “De zeven eigenschappen van effectief leiderschap” is – verderop meer daarover – hoe samen tot een synergetische oplossing te komen. Handig voor in het bedrijfsleven en privé.

  • Hiertoe wordt een ontwikkeling beschreven van afhankelijkheid via overwinningen op jezelf naar onafhankelijkheid. 1. Wees proactief. Je hebt keuzevrijheid. 2. Begin met einde voor ogen. Bepaal zelf je principes. Herschrijf je script. Bepaal je doel. Leiderschap. 3. Belangrijke zaken eerst. Plan. Geef voorrang aan belangrijke – en niet urgente – zaken. Maak jezelf beloftes. Houdt rekening met mensen, die gaan soms voor de planning. Delegeer. Management.
  • En van onafhankelijkheid via overwinningen met de omgeving naar wederzijdse afhankelijkheid. Covey stelt dat je niet de onafhankelijkheid kunt overslaan. 4. Denk win-win. 5. Eerst begrijpen dan begrepen worden. Luister empathisch. 6. Creëer synergie.
  • Daarnaast 7. Houd de zaag scherp. Ontwikkel jezelf op lichamelijk, geestelijk, spiritueel en sociaal-emotioneel gebied.

Principes
Covey begint het boek met te stellen dat je vanuit principes moet leven.

  • Hij gebruikt het bestuderen van 200 jaar literatuur als kwaliteitskenmerk, maar legt nooit uit welke literatuur hij nou gebruikt om tot déze 7 gewoonten of principes te komen en welke principes uit welke bronnen hij laat liggen en waarom. Aan het eind van het boek zegt hij dat volgens hem persoonlijk de principes van God komen.
  • Je moet/mag in stap 2 je principes kiezen, maar de principes lijken ook gegeven te zijn in de wijsheidsliteratuur. Er blijken dus goede en foute antwoorden te zijn.
  • De zeven stappen worden in de Nederlandse vertaling 7 “eigenschappen” genoemd, in het Engels 7 “habits”, en niet helemaal duidelijk is voor mij of dit ook de 7 principes zijn. Zijn nu de zeven eigenschappen/gewoonten voor Covey de zeven allerbelangrijkste principes?
  • Hoe zit het dan met bijvoorbeeld Aristoteliaanse principes als integriteit, nederigheid, trouw, gematigdheid, moed, rechtvaardigheid, geduld, ijver, eenvoud, bescheidenheid en de gulden regel? Of moet je principes zoeken op het niveau van: “ik wil weeskinderen in Roemenie dienen”, zoals hij het doel van zijn kleinkind aanhaalt. En hoe zit het met “liefde” als principe zoals andere Christenen dat als leidend voor het Christendom zien?

Dubbele bodem
Het boek wordt geafficheerd als managementboek hoe resultaat te boeken. Tegelijkertijd claimt het tussen de regels door dat deze aanpak geldig is voor het gehele leven: dat je op deze manier gelukkig wordt, succes heb, zekerheid voelt en op de goede manier samenleeft met familie, vrienden en collega’s. Deze inhoud, dat het ook spiritueel is, betrekking heeft op hoe je moet leven, en wat dan het doel van het leven is, wordt niet geexpliciteerd. Hierdoor voelt het alsof er een dubbele bodem in zit.

Conclusie
Het is echt een nuttig en handig boek hoe samen tot een synergetische oplossing te komen vol goede concepten en aanpakken. Zoals het hoofdstuk over eigenschap 5, waarin de principes van empatisch luisteren worden beschreven. En het nog niet genoemde P/PM concept, wat staat voor Produktie en ProduktieMachine. Als de produktie niet goed is, kijk dan ook en vooral naar de produktiemachine. En autobiografisch luisteren, wat luisteren is om vanuit je eigen referentiekader te reageren. Zie verder de twee uittreksels van 1 pagina en van 2 pagina’s.

Kritisch ben ik op Covey’s doel en zijn keuzes. Het lijkt duidelijker als je alles leest in het licht van een Goddelijk gebod. Maar zoiets als het Christendom als liefde krijgt weinig aandacht; het legt meer nadruk op werken en succes. Dat lijkt mij een nogal Calvijns idee. Is de verborgen boodschap dat werken Goddelijk is?

Voor mij kan een doel stellen en najagen zoals door Covey beschreven “Goddelijk” zijn, als in jij en je omgeving worden er gelukkig van. Echter, het moet wel in balans zijn met niets doen, met laten gebeuren en met ruimte om te kijken en te zien wat de omgeving je brengt.